اینو اینجا خوندم :

“نرد، فلسفه زندگی است! عرصه ای که در آن دوازده مهره سفید (12 ساعت روز) و دوازده مهره سیاه (12 ساعت شب) در اختیار انسان است و تقدیر از شش جهت (شمال – جنوب – شرق – غرب – بالا – پایین) برو او نازل می گردد. این است که تاس را شش وجه ساخته اند و اما دو تاس که یکی «ظاهر» است و دیگری «باطن». ای خوشا بحال آنکه تاس ظاهر و باطنش عین هم باشد تا جفت بازی کند. و خوشتر انکه ظاهر و باطنش در تمام ابعاد کامل باشد که جفت شش بازی کند تا در کنج، خانه ببندد. آنچه به واسطه آن دو تاس نازل می گردد جبر است و بازی با مهره ها اختیار پس لاجبر و لاتفویض بل امر بین الامرین شرح تخته نرد است! سرانجام برنده آن کسی است که عرصه دل را زودتر از دغدغه روز و شام خالی کند.“

نظر تو چیه؟ (۵)

میزان درک و شعور ما از عالم هستی و حقیقت وجود کاملاً بر می کرده به تجربیات محیطی ما. اینو که همو می دونیم، اما نکته قابل توجه تو این قضیه اینه که ما اغلب یادمون میره که این تحربیات محیطی ما در واقع همون فیدبک نوع افکار و درکیات ما از خودمونه. حافظ تو یکی از شعراش یه چیزایی در مورد اونی که نقطه ی پرگاره حرف میزنه ( من شعر حفظ نیستم ) به نظر من اون نقظه پرگاره هیچی جز وجود خودمون نیست…
برای همینه که می گن آدم باید مسئولیت هر چی سرش میاد رو خودش بپذیره… برا همینه که می گن هر چه کنی به خود کنی… برای همینه که شانس معنایی نداره،
زندگی ما هر چی باشه برای خودمون میتونه کاملاً مشخص باشه، چه حالمون چه آیندمون… ما گاهی آیندمون رو از حالا از روی ناچاری انتخاب می کنیم، فکر میکنیم ما ناچاریم که همچین آینده ای (کوتاه مدت و بلند مدت) رو داشته باشیم، مثل انواع امراض فیزیکی و روانیی که بهشون مبتلا میشیم.
اما قوانین طبیعت فقط همونایی نیستند که ماها میشناسیم و درک کردی،. قانون طبیعت قانون احتمالات نجومیه، هر دنیایی که الان باهاش سروکار داریم حاصل به وقوع پیوستن یکسری از این احتمالات نجومیه، هرکسی تو این هستی یه سهمی از واقه شدن این احتمالات داره، اما هیچ کسی نگفته این سهم، سهمی مساویه، بعضی ها فقط میان و میرن و با احتمالات بقیه زندگی میکنن یعنی زندگی بقیه رو زندگی میکنن، اما بعضی ها هم میان و با قدرت شناختشون از قوانین طبیعت باعث میشن آدم های اطرافشون و حتی آدمای تاریخ زندگی اونا رو زندگی کنن.

نظر تو چیه؟ (۱)